มิชลินไกด์กรุงเทพฯ 144 ล้าน Can Michelin Be the Ultimate Arbiter of Taste In Bangkok Food Scenes?

It  (⬇︎ภาษาไทยด้านล่างค่ะ ⬇︎was a very confusing report. The first news said that the Tourism Authority of Thailand agreed to pay Bt144 million for the five-year contract with Michelin Guide to produce a series of annual Michelin Guide Bangkok. The other news said that the authority is paying Bt144 each year and that means more than Bt720 million in total for the next five years! So who is right and how much actually are we paying? Can anyone elaborate on this?

งานเปิดตัวหนังสือมิชลินไกด์กรุงเทพ เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ที่ผ่านมา สร้างคำถามมากกว่าคำตอบสำหรับคนที่จ่ายเงินภาษีอย่างดิฉัน ข่าวมีอยู่ว่า การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยจ่ายเงินค่าผลิตหนังสือเล่มนี้มากมายถึง 144 ล้าน โดยถึงตรงนี้ มีความสับสน บางสำนักรายงานว่าปีละ 144 ล้านต่อเนื่องทุกปีเป็นเวลา 5 ปี บางสำนักรายงานว่า 5 ปีจ่ายรวมกัน 144 ล้าน ตกลงคืออะไรกันแน่ยังไม่มีใครรายงานนะคะ

Do we need this Michelin Guide that eats up our tax money?  And the fact that Thailand might just have been the only one country in the world to have to pay and hire Michelin to produce their usually organically produced book is mind-boggling. Is Bangkok a food destination that bad and desperate that we need to buy someone to produce a food guide for us? And don’t we have anything better to spend the money on?

คำถามแรกคือ – จำเป็นไหมที่เราต้องจ่ายเงินจำนวนนั้นให้แก่มิชลินเพื่อมาทำหนังสือเล่มนี้ แล้วหากคุณรู้ว่าเราอาจจะเป็นประเทศเดียวในโลกที่ต้องจ่ายเงินเพื่อการผลิตที่ปรกติประเทศอื่นไม่ต้องจ่าย คุณจะรู้สึกอย่างไร เราพยายามจะหาคำตอบ และเชฟต่างประเทศที่เคยได้ดาวมิชลิน ที่เราได้มีโอกาสถามทุกคนบอกเสียงเดียวกันว่า ไม่เคยมีประเทศไหนที่จะต้องจ่ายเงินให้ทำหนังสือนี้เลย

Michelin Guide used to bethe ultimate arbiter of taste’ for fine dining when all of us had nothing but books and revered references from the known sources. But now, with the Internet, the social medias, the blogs and Instagram, who needs anyone to tell you where to eat anymore? In fact, any real foodies who look into the Michelin Guide Bangkok’s listings will agree how ‘dreadfully common‘ those names are. Most of the starred restaurants seem to have been siphoned off from the earlier Asia’s 50’s Best. But of course, with the more exclusive, more luxuriated air a la Michelin. It is the list that you have seen it once, you have seen it all. Also, if you have hopes left in their selections of street food, look further, most of the names in that book can easily be gathered from any where. In fact, most Thais who looked at that list would look up and murmur: “Did they just copy these from Wongnai?”



คำถามต่อมาคือ อาหารในกรุงเทพมันแย่ขนาดเราต้องซื้อตัวให้เค้ามาทำไกด์บุ๊คให้เราเลยหรือ แน่นอนว่าคงไม่มีใครเถียงความดังของไกด์มิชลิน แต่ในสมัยที่ตอนนี้คนส่วนใหญ่เวลาจะหาร้านอร่อยกิน สามารถหาได้มากมายทั่วไปหมด อินเทอร์เน็ตเอย บล้อกเอย ไอจีเอย มีเยอะมาก จะมีซักกี่คนที่เชื่อมิชลิน กินตามมิชลินเหมือนเมื่อก่อนกัน อีกอย่างคือว่า รายชื่อร้านอาหารในมิชลินไกด์กรุงเทพฯ ไม่ได้แตกต่างจากรายชื่อร้านอาหารที่เคยได้รางวัลใหญ่ๆ มาแล้วมากมาย คือหากไปดูรายชื่อร้านที่ได้ Asia’s 50 Best คุณก็จะเห็นว่ามันแทบจะเหมือนกัน แตกต่างตรงที่ว่าได้มิชลินมันให้ความรู้สึกที่หรูกว่า ส่วนรายชื่อสตรีทฟู๊ดที่เราหลายคนยังพอมีความหวัง ก็ปรากฏว่าพอได้เห็นรายชื่อทั้งหมด ฟูดดี้กรุงเทพฯ ทั้งหลาย ก็พูดออกมาเหมือนกันว่า “น่าเบื่อมาก นี่ลอกวงใน (wongnai) มาหรือเปล่า”

Michelin seems to be losing its position as the food nabob over the past decades. Yes, it used to be the game-changer, but many consumers are starting to know better. And with the ‘hit-and-miss’ lists it has accumulated over the years in Asia, people started to have doubts on how they selected restaurants to be in their guides.

หากไปอ่านข่าวดูในต่างประเทศก็จะเห็นว่า มิชลินไกด์ ไม่ได้เป็นที่สุดของการเลือกอาหารอีกต่อไป เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้คนรู้ดีกว่ามีมากเกินไป ที่สำคัญคนไทยเอาใจยาก เรากินของอร่อยมาตั้งแต่เกิด ไกด์อันนี้อาจจะใช้ได้กับพวกที่ไม่รู้ประสีประสา แต่คนที่เที่ยวจริงกินจริงของจริง เค้าจะรู้ดีกว่านั้น

In Bangkok, for example, between the first announcement that they are coming to town in late February 2017 and the actual book launched on December 6 same year, the production that usually took years in other capitals only took about 8-9 months here. Their ‘strict and fair’ regimens of inspection that was told to take place at least 10 times per restaurant could not possibly happen here for the all the restaurants they had selected. Only, of course, they hired an army of inspectors, which, in fact, leads to my next question.

อีกอย่างที่เป็นคำถามคือ กระบวนการทำงานของมิชลินครั้งนี้เป็นอย่างไร เราได้ข่าวว่ามิชลินจะมากรุงเทพฯ ครั้งแรกประมาณเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2560 หนังสือออกธันวาคม 2560 ทั้งหมดใช้เวลาทำน้อยกว่า 1 ปี ซึ่งโดยปรกติในกระบวนการคัดเลือกร้านอาหารที่มิชลินเคยกล่าวไว้ นักชิมของมิชลินจะต้องกลับไปร้านแต่ละร้านมากถึง 10 ครั้งเพื่อให้มั่นใจ อันนี้มีเวลาทำอย่างนั้นจริงไหม แล้วหากทำได้ก็น่าจะต้องมีทีมงานเยอะมาก ซึ่งหากมีทีมงานผู้เชี่ยวชาญเยอะมาก แล้วก็กลับไปคำถามเดิมคือว่า ทำไมลิสต์ออกมาถึงไม่มีอะไรใหม่ ทำไมไม่มีการค้นพบอะไรเก๋ๆ เอาเลย ทำไมน่าเบื่อจัง มันเป็นคำถามวนไปไม่รู้จบ

If they have an army of inspectors? Why didn’t they pick up something so cool and creative and new and ground-breaking that a lot of people know about in Bangkok? Did they even go out that much?

I wouldn’t be writing this if not for the Bt144 million (or Bt720 million!) reported to be paid for this occasion. It’s my goddam tax money! From my perspective, I see a food division created by Michelin Guide Bangkok. I see the so-called ‘foodies,’ I supposed, in two groups: those who went ballistic and blindly followed the guide, and those who questioned it and inveighing against it. Some of us are way too tired of going to those ‘media-fatique’ places. We were hoping for some glorious revelations on December 6, but instead found ourselves totally ripped off. Who were you trying to fool?

In this world, we have people who always – with every other breath – look further and deeper for great, interesting, real, and delicious foods in a city they are planning to visit. These people are called ‘foodies.’ In Bangkok, we have tons of aspiring bloggers, foodies, and IG accounts. Look for the ones that fits your tastes, your pockets and occasions. With the social medias, I don’t think it would be too hard to find your own ‘sweet foodie spots’ in town.

สาเหตุที่มาเขียนทั้งหมดนี้ ก็เพราะว่ารัฐบาลไทยได้จ่ายเงินค่าทำหนังสือเล่มนี้เป็นจำนวนมากมาย ซึ่งประเทศอื่นเค้าไม่เคยต้องจ่าย ซึ่งนั่นคือเงินภาษีของพวกเรา เท่าที่เห็น มิชลินไกด์กรุงเทพฯ ได้แบ่งคนที่เรียกตัวเองว่า “ฟู๊ดดี้” ออกเป็นสองกลุ่ม หนึ่งคือ “ฟู๊ดดี้” ประเภทกินตามทันที เชื่อทุกอย่าง สาวกของแท้ กับสองคือ”ฟู๊ดดี้” พวกที่ไม่ตื่นเต้น เพราะมันน่าเบื่อ ใครๆ ก็รู้จักนะร้านเหล่านี้ และจริงๆ ก็รู้ดีกว่า และต้องการของใหม่กว่าที่น่าตื่นเต้น อย่างน้อยก็รู้ดีกว่าว่าข้อมูลร้านอาหารเด็ดมันมีมากมายกว่าในหนังสือเล่มนี้ แล้วการหาข้อมูลสมัยนี้มันก็ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น

Oh! And if you happen to actually read those paragraphs in Michelin Guide Bangkok, don’t you feel like reading text that has been straightjacketed with only a thin line of very generic information underneath? They are talking about Bangkok – the capital of Thai food and Thai culture and the colours and the people in such a dull (ok polite for super flat) way – form-fitted, toneless, voiceless, flair-less texts – both in Thai and English. This Bt144 million-book just put me right into slumberland, no matter what time I picked it up and tried to read and re-examined it in case I missed something delightful in it. Snore!

แล้วสุดท้ายนะคะ ความที่ชอบอ่านหนังสือจริงๆ ก็ทำให้ “อ่าน” เนื้อเรื่องในหนังสือไปด้วย ไม่รู้มีใครรู้สึกเหมือนเราไหมว่าหนังสือที่มีมูลค่ากว่า 144 ล้านบาท (หรือ 720 ล้านบาทหากจ่ายทุกปีห้าปีต่อจากนี้) ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษมันแข็งมาก ไร้ชีวิตชีวา ไม่มีอณูของความสนุกสนานอะไรทั้งสิ้น ทั้งอินโทรที่เกี่ยวกับอาหารไทย กรุงเทพฯ ที่น่าจะสามารถบรรยายรสชาติและบรรยากาศได้สนุกสนาน ก็เรียบง่าย แถมข้อมูลแต่ละร้านที่เอามาแนะนำก็สุดแสนจะพื้น พูดไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่มีการหยิบยกความโดดเด่นอะไรออกมาให้อยากไปกินอะไรเลย คือแบบว่า “รื่นรมย์” (ซึ่งเป็นคำที่พบได้เยอะมากตลอดเล่ม) ไปเสียหมด อ่านแล้วเหมือนกินแฮมเบอร์เกอร์แห้งๆ ตามด้วยมันทอดแห้งๆ ตามด้วยข้าวผัดแห้งๆ ซูชิแห้งๆ ยำวุ้นเส้นแห้งๆ ไก่ย่างแห้งๆ ทุกอย่างแห้ง มันช่างไร้ชีวิตชีวาเหลือเกินเลย






🍀 by ohhappybear. all rights reserved. 🍀

 

1 Comment

  • I’m totally disillusioned by this whole thing khrab. I feel like it was a great opportunity to create interest in Thailand as a fine dining destination as well as a great street food destination. The only surprise was that some places were given more stars than I thought they deserved. The Michelin guide in Thailand has turned out to be derivative and a bit contrived.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *